Prosimy o składanie wypełnionego formularza zgłoszenia publikacji na początku roku kalendarzowego (do 16 lutego). Zgłoszenia można także składać w ciągu całego roku, pierwszeństwo mają jednak publikacje ujęte w planie wydawniczym.

1. W Wydawnictwie należy złożyć maszynopis w wersji papierowej i w wersji elektronicznej.

2. Krój pisma – Times New Roman – dla całej publikacji (tekstu, tabel, wzorów, rysunków oraz wykresów). Wielkość tekstu podstawowego – 12 punktów, w tabelach i podpisach rysunków – 9 punktów. Interlinia 1,5 wiersza.

3. Maksymalna wielkość tabel i rysunków – 12,5 × 19,5 cm.

4. Pogrubienia – stosowane wyłącznie w tytułach i w celu ewentualnego uwypuklenia ważnych pojęć. Kursywa – nazwy łacińskie oraz wszystkie zmienne (nie tylko we wzorach i na wykresach, ale i w tekście). Prosimy nie stosować podkreśleń.

5. Wersja elektroniczna pracy powinna być zapisana w Wordzie. Należy do niej dołączyć osobne oryginalne pliki rysunków i fotografii.

6. Rysunki, schematy, wykresy powinny być opracowane jako osobny zapis elektroniczny (pliki źródłowe) w programach pracujących w środowisku Windows (np. w programach Excel, Corel Draw, Photoshop). Proszę nie stosować na wykresach cieniowanego tła ani obramowania.

7. Wymagana rozdzielczość fotografii – minimum 300 dpi. Konieczne jest wskazanie autora fotografii.

8. Materiały zaczerpnięte z publikacji innych autorów muszą być opatrzone adnotacją o źródle (w przypadku ilustracji, w tym fotografii, potrzebna jest pisemna zgoda właściciela praw autorskich).

9. Powołania w tekście na pozycje z piśmiennictwa należy podać w nawiasach kwadratowych, w kolejności chronologicznej, umieszczając nazwisko autora i rok wydania publikacji, np. „[Kowalski i Lewandowski 2000, Lewandowski 2001a, 2001b, Zalewski i In. 2001]” lub „zdaniem Lewandowskiego [2001a]”.

10. Wykaz piśmiennictwa należy zestawić w porządku alfabetycznym. W przypadku kilku prac tego samego autora wydanych w jednym roku należy je oznaczyć literami, np. 2015a, 2015b.

Piśmiennictwo

Na opis bibliograficzny książki składa się: nazwisko autora i inicjały imion, rok wydania, tytuł, skrócona nazwa wydawnictwa (nieobowiązkowo), miejsce wydania, np.

Greń J., Kowalski Z., 1972. Statystyka matematyczna. PWN, Warszawa.

Opis bibliograficzny rozdziału w książce powinien zawierać numery stron rozdziału, np.

Bagieńska A., 2007. Inwestycje w rozwój kapitału ludzkiego. W: K. Pieck, E. Skrzypek (red.), Wiedza w gospodarstwie, społeczeństwie, przedsiębiorstwach. PWE, Warszawa, 98–115.

Na opis bibliograficzny artykułu składa się: nazwisko autora i inicjały imion, rok wydania, tytuł artykułu, skrócony tytuł czasopisma wraz z numerem tomu czy zeszytu, numery stron artykułu, np.

Chełkowski Z. (red.), 1966. Introdukcja troci do rzeki Gowienicy. Gosp. Ryb. 1(2), 18-19.

W opisie publikacji elektronicznej należy podać szczegółowy adres internetowy i datę dostępu lub aktualizacji, np.

PZW, 2015. Wylęg pstrąga potokowego. Polski Związek Wędkarski, https://www.pzw.org.pl/zakrzowek [dostęp: 4.10.2015].

Jeżeli publikacja ma przypisany numer DOI, należy go koniecznie podawać, np.

Bertamini M., Nedunchezian N., 2003. Photoinhibition of photosynthesis in mature and Young leaves of grapevine (Vitis vinifera L.). Plant Sci. 164, 635–644, https://doi.org/10.1016/S0168-9452(03)00018-9

Od 28 czerwca 2025 roku w Polsce obowiązują przepisy Ustawy z dnia 26 kwietnia 2024 r. o zapewnieniu spełniania wymagań dostępności niektórych produktów i usług przez podmioty gospodarcze (Dz.U. z 2024 roku poz. 731). Jest to tzw. polski akt o dostępności, który wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/882 z dnia 17 kwietnia 2019 r. (tzw. europejski akt o dostępności).

Przepisy ustawy dotyczą m.in. rozpowszechniania książek elektronicznych, co wiąże się z koniecznością dostosowania publikacji elektronicznych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Polega to na odpowiednim przygotowaniu pliku elektronicznego, m.in. nadaniu odpowiedniej struktury, możliwości nawigacji w jego zakresie, doborze czcionki, właściwego kontrastu, a także alternatywy tekstowej dla elementów graficznych.

W związku z tym prosimy autorów o odpowiednie przygotowanie plików w programie WORD. Kilka kluczowych zasad zamieszczamy poniżej:

• we właściwościach pliku należy wpisać tytuł i autora (autorów) dokumentu (PLIK/ INFORMACJE/ WŁAŚCIWOŚCI),
• ustawić język dla całego dokumentu, np. polski (RECENZJE/ JĘZYK / USTAW JĘZYK SPRAWDZANIA),
• obcojęzyczne wtrącenia najlepiej jest oznaczyć odpowiednim językiem (np. angielskim), by uniknąć błędów syntetyzatora (zaznaczyć dane słowo prawym przyciskiem myszy/ RECENZJE/ JĘZYK / USTAW JĘZYK SPRAWDZANIA),
• stosować czcionki bezszeryfowe np. Arial, Calibri, Tahoma (nie: Times New Roman),
• kolumna: wyrównanie do lewej, bez dzielenia wyrazów (UKŁAD/ DZIELENIE WYRAZÓW/ BRAK),
• podkreślenia stosować tylko dla hiperłączy,
• usuwać hiperłącza z adresów e-mail,
• najlepiej używać wbudowanych stylów Worda (STYLE/ NAGŁÓWEK 1, NAGŁÓWEK 2…),
• zachować hierarchię nagłówków, nie pomijać poziomów,
• nie używać cyfr rzymskich w nagłówkach,
• stosować wbudowane narzędzia list (punktory, numeracja),
• nie tworzyć układu strony za pomocą tabeli.

Do rycin i tabel należy dodać opisy alternatywne. Tekst alternatywny to nie to samo co podpis lub tytuł elementu graficznego. Należy go dodać we właściwościach danego elementu graficznego, a nie w tekście pod elementem.

Dodawanie tekstów alternatywnych w programie Word:

• ryciny (zdjęcia, rysunki, wykresy itp.) – opis należy wpisać, klikając prawym przyciskiem myszy na zdjęcie w oknie EDYTUJ TEKST ALTERNATYWNY lub w starszej wersji programu Word: OBRAZ/ TEKST ALTERNATYWNY,
• tabele – klikając prawym przyciskiem myszy na tabelę należy wybrać WŁAŚCIWOŚCI TABELI, a następnie wpisać tekst w okienku po prawej stronie TEKST ALTERNATYWNY.

Kilka zasad dotyczących tworzenia opisów alternatywnych

• Opis alternatywny powinien jasno i zwięźle informować, co znajduje się na rycinie, a także być dostosowany do kontekstu i zawartości danej treści. Nie powinien zawierać subiektywnych ocen.
• Nie ma potrzeby używania określeń wprowadzających typu: zdjęcie przedstawia, na rycinie widać, wykres przedstawiający. Do opisu zdjęcia najlepiej użyć czasu teraźniejszego i strony czynnej, np. Dwa psy biegną po parku.
• Nie należy powtarzać informacji zamieszczonych w tekście w pobliżu elementu, który jest opisywany. Na przykład, jeśli pod wykresem jest tekst, który opisuje dane pokazane na wykresie, to w tekście alternatywnym wykresu należy podać jedynie informację, czego dotyczy wykres, ale bez przytaczania wartości danych.
• Jeśli element graficzny jest tylko dekoracyjny (np. motyw roślinny obok ramki), nie trzeba wpisywać tekstu alternatywnego, a jedynie oznaczyć pole wyboru: OZNACZ JAKO DEKORACYJNE w oknie EDYTUJ TEKST ALTERNATYWNY.
• Aby dodać tekst alternatywny do całej grafiki SmartArt lub wykresu, należy kliknąć w obramowanie grafiki lub wykresu, a nie pojedynczy kształt lub fragment.
• Opis alternatywny nie jest widoczny przy grafice ani w tekście pracy, jest widoczny w metadanych i odczytywany przez czytniki.

Tabele

• Do tworzenia tabel w dokumencie należy stosować oferowane przez edytor narzędzia (PASEK NARZĘDZI/ WSTAWIANIE/ TABELA). Nie należy formatować danych za pomocą spacji, tabulatorów i znaków końca linii.
• Należy unikać tworzenia skomplikowanych tabel, w tym ze scalonymi lub pustymi komórkami (trzeba wstawić np. znak „–” lub słowo „brak”).
• Wiersz nagłówka tabeli powinien być powtórzony na każdej stronie (WŁAŚCIWOŚCI TABELI/ WYŚWIETLAJ PIERWSZY WIERSZ NA KOLEJNYCH STRONACH). Należy wyłączyć opcję: ZEZWALAJ NA DZIELENIE WIERSZY MIĘDZY STRONY.

Przykłady

PLIK DO POBRANIA

Przydatne linki

Jak zwiększyć dostępność cyfrową dokumentów tekstowych

Jak tworzyć dostępne dokumenty tekstowe w edytorze MS Word (podstawy)

Elementy graficzne – jak zapewnić dostępność cyfrową

„Książki bez barier. Praktyczny poradnik inkluzywnego wydawania” – epub do pobrania